Muji to japońska marka znana na całym świecie z produkcji odzieży i elementów wyposażenia wnętrz. Swój pierwszy w Polsce sklep otworzy w warszawskiej Arkadii już  31 marca.

Muji nie chwali się designem, stawia bowiem na produkcję towarów prostych, a zarazem użytecznych. Produkty wykonane są z ekologicznych materiałów w technologii przyjaznej środowisku. Jeżeli jest taka możliwość, firma korzysta z lokalnych dostawców by uniknąć transportu na dalekie odległości. Sieć ceni sobie także minimalizm – zakupione produkty nie mają żadnych znaków firmowych czy metek. Główna polityka firmy to „no logo” i „no brand”.

źródło: ekologia, muji

Inspiracja zaczerpnięta z japońskiego stylu restauracji Teppanyaki, gdzie gość sam przyrządza sobie potrawy z zaserwowanych przez kelnera surowych produktów, czyniąc to na blacie specjanlnego stołu.

Można tu indywidualnie dobrać stopień twardości warzyw, przygotowania steku oraz jego przyprawienia, jak również temperaturę wina.

A wszystko to na energooszczędnej, futurystycznej kuchni Green Cousine.

Wbudowane wskaźniki pokazują nam jak bardzo eko były nasze poczynania w kuchni. Możemy kontrolować zużyci energii oraz lepiej gospodarować odpadami. W jaki sposób to wszystko się odbywa? Na razie Philips nie odpowiada na to pytanie.

Green Cousine nie jest jeszcze dostępna na rynku.

źródło: yankodesign

Zgłoś swój udział do kolejnej edycji konkursu RE-ACT Fashion Show na najlepszą kolekcję recyklingową.

Trashion, upcykling, ecomoda to najnowsze trendy w modzie na całym świecie. Coraz bardziej popularna staje się oryginalność materiałów, z których awangardowi twórcy tworzą swoje kolekcje. To wszystko stało się inspiracją dla RE-ACT Fashion Show – recyklingowego pokazu mody i konkursu dla młodych projektantów. Już na początku maja odbędzie się druga edycja tego wydarzenia, które rozpocznie tydzień mody FashionPhilosophy Fashion Week Poland 2010 w Łodzi.

RE-ACT jest wydarzeniem promującym etyczny i ekologiczny wymiar mody i projektowania. Właśnie dlatego na pokazie zaprezentują się ekologiczne marki z Polski i Europy. „W tym roku odwiedzi nas ekologiczna marka GoodOne z Londynu, która pokazała sie między innymi na wystawie Estethica London Fashion Week 2010.” – mówi Barbara Sokołowska – Urbańczyk z SBS Public Relations – organizator pokazu. RE-ACT to przede wszystkim projekt, który ma na celu promocję młodych artystów, dlatego finałem pokazu mody będzie rozstrzygnięcie konkursu na najlepszą kolekcję recyklingową. Uczestnicy powalczą o główną nagrodę Prezydenta Miasta Łodzi w wysokości 15 tys złotych. Jeśli jesteś więc pełnym zapału projektantem – zgłoś swoje uczestnictwo wypełniając formularz zgłoszeniowy na stronie www.re-act.pl. Organizatorzy czekają na zgłoszenia do 15 Marca 2010.

RE-ACT to święto ekologicznej mody, które wspierają także polscy projektanci i rodzime gwiazdy. W tym roku w jury konkursu zasiądzie m.in. piosenkarka i producent muzyczny Maria Sadowska oraz projektantka Monika Onoszko, które zostały oczarowane ubiegłoroczną edycja konkursu. Swoją obecność potwierdziła także Joanna Paradecka, główny projektant marki Hand Remade, a także Bartkek Michalec oraz fotograf Mateusz Stankiewicz. Ambasadorką marki w tym roku została Vegan Queen czyli nowojorska projektantka polskiego pochodzenia Evelina Kulikovsky- Zduńczyk. Vegan Queen to luksusowa linia ekologicznych torebek, które docenione zostały przez amerykańskie gwiazdy takie jak Michelle Obama, Natalie Portman czy Demi Moore. Swoją ‘kryształową’ kolekcję, której przekazem jest dążenie do czystej krystalicznej postaci matki ziemi, pokaże również Agnieszka Kawala -Surma, ubiegłoroczna jurorka RE-ACT.

Tegoroczna edycja zostanie także urozmaicona dzięki warsztatom przeprowadzonym w jednej z łódzkich uczelni artystycznych. Uczestnicy poznają trendy w modowym recyklingu, nauczą się kreatywnie wykorzystywać materiały wtórne pod okiem profesjonalistów z GoodOne, tworząc własne kreacje.

Popatrzcie na pierwsze trzy miejsca ostatniej edycji re-act!

Futureblog jest patronem medialnym imprezy, więc możecie spodziewać się kolejnych artykułów w klimatach Re-Act!

http://www.re-act.pl/repartnerzy/

Zaproszenia ślubne przygotowane są z dbałością o ich biodegradowalność. Dominują wykonane w 100% z recyklingu, a nieczęsto mamy do czynienia z wykonanymi – całkowicie bez szkody dla drzew – z innych materiałów. Nie ma problemu przy masowych zamówieniach, gdyż firmy są nastawione całkowicie na produkcję ekologiczną i zapewnią każdą ilość. Oczywiście, niekonwencjonalność jest wyraźnie widoczna w cenie. Trudno mi wyobrazić sobie nowożeńców, którym zależy na tym, by ich zaproszenia ślubne dobrze się rozkładały, ale skoro istnieje taka usługa, to musi mieć odbiorców.

Kolejnym przedmiotem zmian został bukiet ślubny. Oferowane są bukiety z upraw organicznych, wiązanki z polnych kwiatów lub wersja suszona. Samo miejsce jest również zupełnie inne niż standardowe. Nie wiem co nieekologicznego jest w kościołach, ale w żadnych ekoślubnych poradnik nie figurują. Ślub powinien zostać urządzony na farmie ekologicznej, w parku lub na polu – w każdym razie wśród roślin i na łonie przyrody. Nie ma mowy o dostojniku udzielającym ślubu, czyli cały czas czekamy na ekokapłana.

Pierścionek to widoczny znak zaślubin, mający nowożeńcom przypominać o tym szczególnym dniu całe wspólne życie. Ale nie musi! Przecież może być biodegradowalny – idealne rozwiązanie w razie rozwodu. Być może tak popularność zdobyły pierścionki materiałowe lub drewniane. Dopuszczalne są również wersje z kruszców szlachetnych, ale złoto i diamenty poddane jest szczególnym obserwacjom – nie może pochodzić z kopalni wykorzystującej pracowników lub niespełniającej norm. Zieloni wolą nie ryzykować i najczęściej decydują się na substytuty, wyglądem przypominające klasyczne obrączki. Istnieje też grupa promująca oddawanie własnej biżuterii do przerobienia na pierścionek. Chcesz mieć ślubny pierścionek? Oddawaj spinki!

Kreacje ślubne również dosięgnęła ręka ekologów. Zalecane są używane, by nie tracić materiałów na szycie kolejnych. Dużą popularnością cieszą się suknie wykonane z organicznych włókien lnu, jedwabiu czy bawełny. Brzmi kulturalnie, aż za. Może być jeszcze bardziej zielono! Jednorazowe suknie ślubne z papieru toaletowego. To hit i trzeba przyznać, że dopóki nie wie się z czego kreacja jest wykonana, można się zachwycić. Po uzyskaniu tej wiedzy – tylko zniesmaczyć.

Po zakończonych uroczystościach, specjalna firma posortuje śmieci i wyrzuci lub odda do recyklingu, zaś para młoda wyrusza na miesiąc miodowy. Oczywiście na rowerach, na farmę ekologiczną lub w ogóle na łono przyrody, pod namioty. Patrząc na wszystkie elementy składowe ekoślubu, nie mogę znaleźć zastosowania reguły “aż do śmierci” – wszystkie zaproszenia, kreacje, zdjęcia, a możliwe, że i pierścionki się rozłożą. Ekoślub musi być więc opcją dla kochających się na zabój, którym nigdy nie będzie trzeba o ich zaślubinach przypomnieć, bo nie będzie czym. Oczywiście, trochę tu to wszystko przerysowuję, ale osobiście nie dałbym zrobić z tak szczególnego dla mnie dnia cyrku. Trzymajcie kciuki, żeby moja partnerka myślała wtedy tak samo

Dlaczego te trumny są eko?  Są zrobione z tektury i według producentów ograniczają koszty pogrzebu i koszty jakie ma ponieść środowisko. Są one w 100% biodegradowalne i produkują o 90% mniej szkodliwych związków węgla, niż ich drewniane odpowiedniki. Także produkcja trumien z drzewa, jak utrzymują producenci-ekolodzy, jest o wiele mniej pomyślna dla natury. Co zaskakujące, dziś udział trumien ekologicznych w rynku brytyjskim powoli dobija do 30%. Towar jest atrakcyjny – istnieje szeroka gama wzorów i kolorów, trumny są stosunkowo tanie, a poza tym jest czym zaimponować zielonym znajomym. Jednak ludzie chcą rozkładać się nie tylko w papierze.

Do wyboru mamy także trumny bambusowe i wiklinowe. Również producenci tradycyjnych trumien postawili na innowacje. Zamiast najcięższych i najdroższych dębowych, produkuje się równie solidne sosnowe, które są bardziej przyjazne dla środowiska. Na rynku obecne są również specjalne trumny kremacyjne skracające czas tej operacji i wydzielające mniej szkodliwych substancji. Tak więc poza opcjami radykalnymi, mamy jeszcze pośrednie.

Przeglądając serwisy, które napisały już o ekotrumnach, natrafiłem głównie na rozentuzjazmowane wypowiedzi ekologów i bardzo mały odsetek opinii wyrażał jakiekolwiek zniesmaczenie, czy budził kontrowersje. Oczywiście, nie jest to pomysł tak niedorzeczny jak wystawy eksponatów z ludzkich organów, ale mimo wszystko trumna w graffiti czy w serduszka kłóci się z dostojnością pogrzebu. Osobną kwestią jest to na ile chodzi o ochronę przyrody, a na ile własnych interesów, tyle że to standardowe zagadnienie zielonych technologii. Chyba, że to ja jestem dewiantem

PS. Na swoją obronę dodam hasło jednego z trumniarzy.

Ekotrumny sprawiają, że ludzie zmieniają myślenie o pożegnaniu najbliższej osoby.

Czekamy na trumny, które zmienią pogrzeb w radosną imprezę.

Rzut oka na każde wspomnienie, zapowiedź czy reklamę Sylwestra i dostrzegamy głównie 2 rzeczy:  szampan i fajerwerki. Pierwszy to dla zielonych pozycja raczej zakazana – narzucając sobie rygory wegetarianizmu czy weganizmu dążą (poza ochroną zwierząt) do oczyszczenia swojego organizmu i zachowania w nim porządku. Używki nie są zakazane, ale wchodzą w jawny konflikt z tymi założeniami, toteż pokolenie vege powinno je odstawić. Dla mniej ortodoksyjnych pojawiła się ciekawa alternatywa – ekoszampan. Dlaczego różowy szampan stał się zielony? Organicznie uprawiane winnice, napędzane energią słoneczną z kolektorów i wykorzystujące techniki zrównoważonego rozwoju. Pytanie czy to sprawia, że nasz napój jest ekologiczny, czy to po prostu ekonomiczne i nowoczesne podejście winiarza. W każdym razie, tak się to sprzedaje.

A ceny do najniższych nie należą (od 13 do 60 $ za butelkę). Co konkretnie zmienia różowe wino w zielone różowe? Producenci chwalą się zgodnie – naturalny kompost jako nawóz, żadnych pestycydów, organiczne (potwierdzone certyfikatami) pochodzenie winogron, oszczędności energii i pozyskiwanie jej ze źródeł naturalnych. Jeden z producentów chwali się nawet przeznaczaniem wpływów z szampana, na ochronę lokalnej przyrody. Możliwe, że są ludzie, którzy mają to na uwadze 31 grudnia na sekundy przed północą

Przejdźmy do drugiego punktu obowiązkowego tej wyjątkowej nocy. Są to fajerwerki – postrach piaskownic i największy koszmar służb sprzątających miasta. Poza tym jest to również zabawa dość niebezpieczna dla naszego zdrowia i łatwo prowadząca do różnych nieszczęść. To proste, że coś co wydziela różne dziwne gazy oraz zaśmieca środowisko, nie może być dla niego niczym dobrym. Ekolodzy nie ustają nad poszukiwaniem zastępstwa dla sztucznych ogni. Chodzi o ograniczenie stężenia związków chemicznych, które jest zdecydowanie wyższe o normy. Naukowcy dokładnie przestudiowali zawartość fajerwerków i dowiedli ich szkodliwości dla serca, żołądka, a przede wszystkim płuc.

Jak z tego wybrnąć?  Firmy opracowują fajerwerki bazujące na azocie, a nie wyjątkowo szkodliwych związkach węgla. Wydzielają one o 10% mniej pogarszającego nasze zdrowie baru i nie niosą ze sobą takich niebezpieczeństw zdrowotnych. Ekologiczne sztuczne ognie mają zasadnicze wady – są bardzo trudno dostępne i bardzo drogie. Disneyland ze względu na dobro dzieci zaczął używać ekofajerwerków, coraz częściej można je spotkać w zamkniętych pomieszczeniach. Cały czas są jednak luksusem i towarem unikatowym, a z cudem graniczy zobaczenie ich z naszych okien w sylwestrową noc.

Tak zabawią się ekoentuzjaści. Wniosek prosty: na zabawę w stylu eko, trzeba mieć pokaźny budżet. Jakikolwiek on jest, futureblog składa Wam życzenia szczęśliwego nowego, nowoczesnego 2010.  Bawcie się zielono lub nie, ważniejsze byście bawili się dobrze i szampańsko. Happy new 2010!

Jühnde po tym jak przestało być normalną wioską, stało się ekologicznym celebrytą. Ludzie przyjeżdżają, by naocznie przekonać się o działaniu i korzyściach instalacji czerpiącej z energii odnawialnej, a co bardziej ortodoksyjni osiedlają się tam, uznając wioskę za idealną (widać, ekosnobizm już istnieje). Od jesieni roku 2005, zdecydowana większość z 200 domostw przyłączyła się do sieci elektryczno – grzewczej, która zasilana jest naturalnymi odpadami. Operacja stworzenia tej instalacji pochłonęła 4 lata. Zaczęło się od stworzenia specjalnej grupy operacyjnej ds. sieci bioenergetycznej w Jühnde. To ona zapewniała dotacje z Ministerstwa rolnictwa oraz kredyty bankowe, gdyż budowa elektrociepłowni i sieci rur kosztowała prawie 5,5 miliona euro. Pierwszym krokiem była budowa instalacji grzewczej, napędzanej odpadami drzewnymi (zrębkami i wiórami), która poprowadziła ciepło przez nowiutką sieć do domów mieszkańców. Następnie do akcji wkroczyła instalacja pozyskująca biogaz z kiszonki oraz nawozów z gospodarstw Jühnde.

Gdy paliwo trafi na teren niekonwencjonalnej elektrowni, materiał rozkładany jest do metanu, który następnie spalony, pozwala przechować ciepło w specjalnym silosie – magazynie. Z kolei uwolniona energia trafia do sieci elektrycznej i zapewnia mieszkańcom dostęp do prądu. Perpetum mobile – mniej opłat, mniej problemów z odpadami i dlatego ponad 3/4 gospodarstw przekazuje swoje odpady zakładowi. Ciepło, wytworzone w czasie przemiany kiszonki w biogaz, czasami nie wystarcza na cały okres grzewczy. Nie jest to jednak problem, gdyż ciepłownia wyposażona jest w dodatkowy moduł napędzany wiórami drzewnymi oraz rezerwowy (użyty zaledwie kilka razy i utrzymywany głównie na wypadek awarii głownej linii) zasilany klasycznym olejem opałowym. Ile “paliwa” potrzeba, by elektrociepłownia mogła zapewnić ciepło mieszkańcom? 9000 kubików nawozu świńskiego lub bydlęcego, 300 hektarów upraw (co stanowi niespełna 25% plonów wsi), 300 ton odpadów drzewnych. Sporo, ale mimo to zdecydowanie się opłaca.

W celu transportowania ciepła z zakładu do domostw powstała sieć rur, w których płynie gorąca woda. To ona napełnia grzejniki mieszkańców i pokrywa 100% ich zapotrzebowania na ciepło. Każdy dom (należący do ekosieci) posiada małą skrzynkę z 2 rurami i skromną kontrolką, co pozwala zaoszczędzić ogrom miejsca,  normalnie zużywanego na piece i inne związane z nim urządzenia. Jedna rura wprowadza do budynku gorąca wodę, druga odprowadza już wykorzystaną. Elektrownia jest w stanie wyprodukować 4,5 miliona kWh rocznie. W konfrontacji z faktem, że Jühnde zużywa 2,5 miliona kWh, a wioska wytworzony nadmiar energii sprzedaje, roztacza się przed nami wizję miejscowości doskonałej. I za taką mieszkańcy oraz entuzjaści ją uważają. Dodatkową przysługę wyświadczył miejscowości niemiecki rząd, zmuszając wielkie kompanie i konsorcja energetyczne działające w kraju, do kupowania energii od małych wytwórców, ustalając na tę pozyskiwaną ekologicznie wyższe ceny.

Wraz ze zmianą systemu elektrycznego i grzewczego, nastąpiła też mentalna zmiana mieszkańców rysująca się w wielu innych aspektach. Wprowadzono nowatorskie metody upraw pozwalające na wzrost wielu różnych roślin na jednym terenie, zredukowano lub wyłączono z użycia pestycydy, zaczęto dbać o utrzymanie gleb w jak najlepszym stanie i zapobiegać ich erozji. Rolnicy zaczęli również wykorzystywać resztki bakterii i innych organizmów, rozkładających kiszonkę w gaz, jako nawóz na swych polach. Powstało więc koło, gdzie każdy składnik wypełniwszy swoje zadanie, bierze udział w kolejnym, zamiast marnować swoje drogocenne właściwości.

Od 2007 Jühnde ograniczyło emisję dwutlenku węgla do takiego poziomu, że spełnia wymogi Unii Europejskiej na rok… 2050! Społeczność czerpie zyski z nowoczesnego pozyskiwania energii i z jej sprzedaży, a entuzjaści tej inicjatywy liczą, że za przykładem wioski pójdą inne niemieckie miejscowości. Jühnde stało się kamieniem milowym w Niemczech i wzorem dla chcących szczepić zielone technologie w swoich małych ojczyznach. Wygląda na to, że szklane domy zostały zbudowane naszych oczach, a energetyczna samowystarczalność jednak jest możliwa…

Jeśli nie mieliście okazji uczestniczyć lub śledzić tego co działo się w Łodzi, możecie teraz nadrobić. Po pierwsze zapraszamy do obejrzenie relacji wideo z wystawy, a po drugie informujemy, że w dniach 16-25 października będzie można oglądać w Łodzi wystawę pokonkursową.

Przypominamy, że Futureblog objął patronat medialny nad wydarzeniem. Szczegóły poniżej!

Źródło: www.re-act.pl

GreenCamp to nieformalne spotkanie przedstawicieli branży internetowej (agencje interaktywne, informatycy, specjaliści ds. ePR etc.) i branży „zielonej” (NGO, firmy promujące rozwiązania proekologiczne etc.). Służy ono wymianie doświadczeń i zapoznaniu się z praktycznymi zastosowaniami internetu w działaniach ekologicznych. Ponadto, uczestnicy spotkania będą mieli okazję do nawiązania nowych kontaktów i pozyskania partnerów do swoich projektów.

Uważamy, że będzie to idealna okazja do podzielenie się naszymi dotychczasowymi doświadczeniami oraz nauczenia się wielu rzeczy od innych. Wszystko to na pewno przyczyni się do poszerzenia siły rozgłosu zielonych inicjatyw w internecie.

Jakie rozwiązania internetowe mogą być przydatne dla branży ekologicznej? Jak stworzyć wizerunek organizacji ekologicznej za pomocą narzędzi internetowych? W jaki sposób doświadczenia branży IT mogą być przydatne dla organizacji ekologicznych? Na te i wiele innych pytań będzie można uzyskać odpowiedź podczas GreenCampu, który odbędzie się we Wrocławiu 23 października.

Zaproszeni prelegenci wymienią się wiedzą, która umożliwi wspólne działania obu środowisk. Udział w spotkaniu jest bezpłatny, konieczna jest jednak rejestracja za pomocą formularza znajdującego się na stronie http://biznes20.pl.

Organizatorami spotkania GreenCamp są: Biznes 2.0, Divante, Fundacja Ekorozwoju FER, Internet Designers i Ośrodek Działań Ekologicznych Źródła. Zapraszamy wszystkich zainteresowanych do udziału. Ci, którzy nie będą w stanie dotrzeć, będą mogli przeczytać naszą relację.

Miesiąc temu rząd zawiesił pracę nad ustawą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, która reguluje kwestię opłat nakładanych na torby foliowe. Zwolnione z opłaty są torby biodegradowalne w kompostowniach. Ustawa nie zwalnia jednak z opłaty toreb wykonanych z plastiku oksy-biodegradowalnego, czyli ulegającego samoistnej degradacji. Czym jest oksy-biodegradacja? Oksy-biodegradacja polega na samoistnym rozpadzie plastiku pod wpływem czynników atmosferycznych. W ciągu zaledwie kilku lat odpad z plastiku oksy-biodegradowalnego całkowicie się utlenia i „znika” z wysypiska albo innego miejsca, w którym został porzucony. Torby oksy-biodegradowalne, nie zostały ujęte w dotychczasowym projekcie ustawy, chociaż mogą stanowić o wiele łatwiejsze i mniej kosztowne rozwiązanie problemu odpadów opakowaniowych w Polsce w porównaniu do biodegradacji. Ich produkcja wymaga jedynie zastosowania dodatku, który nieznacznie podnosi koszty produkcji i nie wymaga inwestycji w zmianę parku maszynowego. Torby biodegradowalne, które uwzględnione zostały w projekcie ustawy, są w rzeczywistości kompostowalne. Oznacza to, że ich rozkład następuje tylko w kompostowniach. Warto zauważyć, że i tak nieliczne w naszym kraju kompostownie nie są zainteresowane przyjmowaniem odpadów innych, niż organiczne. Poza tym, siatki biodegradowalne są jako kompost bezużyteczne. Jeżeli siatka kompostowalna trafi na wysypisko – w przeciwieństwie do oksy-biodegradowalnej – nie ulegnie degradacji. Według Ministerstwa Środowiska można zakładać, że ustawa wejdzie w życie wczesną wiosną 2010 roku. Do tego czasu będą prowadzone prace mające na celu usunięcie z ustawy wszystkich kontrowersyjnych elementów. Nie wiadomo jak będzie przebiegał proces legislacyjny. Nie wiadomo także dlaczego ustawodawca w dotychczasowym projekcie faworyzuje torby kompostowalne, a pomija oksy-biodegradowalne.

Autor: Wojciech Pawlikowski Materiał nadesłany do “Wolnych Mediów”

wolne media