Projekt Hugona Kowalskiego można uznać za bardzo wiele różnych form i funkcji realizowanych przez jedną konstrukcję. Jest to budynek zawierający system pomp, które dają dostęp do wody z podziemnego jeziora. Wraz z nimi pojawić ma się instalacja oczyszczająca wydobytą wodę. I wszystko? Zdecydowanie nie. Wieże mają mieścić w sobie szpital, szkołę i magazyn żywnościowy. Efektowne “studnie” mają także pobudzać do działalności kulturalnej i być ważnym elementem spajającym zróżnicowaną religijnie i etnicznie społeczność Darfuru. Jednak od spełnienia ostatniego założenia, łatwiej będzie wypompować wodę spod sudańskiej ziemi.

Skąd podejrzenia o istnienie podziemnego jeziora w Darfurze? Już w 2007 naukowcy z bostońskiego uniwersytetu, poprzez badania zdjęć satelitarnych, odkryli na tym terenie prahistoryczny zbiornik wodny. Szczególnie spektakularne są jego rozmiary – 31 tysięcy km kwadratowych i ok 2,5 tryliona litrów. Powierzchnia jest równa 10% powierzchni naszego kraju, a pojemności nie umiem skonfrontować z żadnym innym zbiornikiem. To właśnie to ukryte podziemne jezioro ma pomóc w rozwiązaniu zbrojnego konfliktu i problemów z dystrybucją wody wśród mieszkańców Darfuru. Jego istnienie jest również podstawą działania Watertower Skycrapers, czyli bohaterek tekstu.

Co robi szczególne wrażenie w projekcie Kowalskiego, to zastosowanie bardzo niekonwencjonalnych metod, ale pasujących do warunków panujących w Darfurze. Budulcem miałyby być cegły zrobione na miejscu z ziemii, cementu i wody, a następnie… suszona w afrykańskim słońcu! Choć cegła suszona nie wydaje się być najlepszym budulcem w XXI wieku, to jednak ma ona swoje plusy – koszty, możliwość wyrobu na miejscu bez dodatkowej energii do wypalania i bez szkód dla środowiska. Ponadto wykorzystanie wody do celów spożywczych połączone z oparciem na niej chłodzenia lub grzania budynku. Pomysłowy projekt, któremu (nie tylko z racji pochodzenia twórcy) życzymy powodzenia – czyli realizacji.

źródło: Designboom, New Scientist

PS. Ostatnio chwaliliśmy Słoweńców i Ormian. Zobaczcie, na jakie pomysły wpadli inni:

Futurystyczne wieżowce w Erywaniu

Długa i mroźna zima powoli już mija. Dni stają się coraz dłuższe i bardziej słoneczne, więc jest to idealny moment by wypuścić na rynek najnowszy dodatek do multimedialnych kombajnów firmy Apple, oparty na ogniwach słonecznych. Chodzi o  Solar Surge iPod, który pozwala podładować naszego “jabłkowego ulubieńca” w każdym miejscu gdzie tylko docierają promienie słoneczne.

Jak podaje producent, firma Novothink, urządzenie jest w stanie przedłużyć czas słuchania muzyki o 20 h, a video-rozmów o 4h. Co do wydajności to 2h. spędzone na słońcu dają ok. 30 min. dodatkowych rozmów, zaś pozyskana energia w wypadku pełnego naładowania aparatu, przechowywana jest we wbudowanej w dodatek baterii litowo-jonowej.

Poza tym urządzenie jest bardzo estetyczne – wyglądem przypomina nieco tylko wyrośnięty futerał. Solar Surge dostępny jest w kilku wersjach kolorystycznych (jak na zdjęciu powyżej), a jego cena to 69$ (ok. 200 zł) dla iPoda Touch i 10$ więcej dla iPhona. Nic tylko opalać się ze swym iCudem pod ręką.

źródło: inhabitat

P.S: Zapraszam tez od zapoznania się z tekstami na temat telefónów solarnych:

Samsung Solar klik!

LG GD510 klik!

Ekstremalna wersja carpoolingu

Oczywiście niektórzy mogą mieć opory przed wsiadaniem do auta z kompletnie obcą osobą. Cóż, oczywiście w życiu należy kierować się zasadą ograniczonego zaufania, ale skoro system ten działa od dawna w Europie zachodniej i nikt nie puścił jeszcze firmy organizującej przejazdy z torbami, oskarżając ją o straty moralne, oznacza to, że niewielu z podwożących to mordercy i psychopaci, a większość to po prostu życzliwi ludzie, którzy wsiadając z nami do samochodu tak samo przecież ryzykują. Dlaczego więc nie pomóc sobie i utrudzonej matce naturze? Futureblog poleca. (tylko gdyby coś się stało nie pozywajcie potem nas)

źródło: www.carpooling.pl

P.S: O oszczędzaniu za kółkiem pisaliśmy już kilkukrotnie:

klik!

Jatrofa rośnie na terenie Ameryki Środkowej i Południowej. Można z niej robić sok mleczny, olej i prawdopodobnie biodiesla. Tu jednak pojawia się dość drażliwa kwestia wspomnianego wcześniej “food vs. fuel“. W skrócie – jest to dylemat (odważę nazwać się go moralnym) czy powinniśmy wykorzystać daną ziemię na uprawy dające pożywienie czy będące składnikiem paliwa. Problem zasługuje na szersze potraktowanie (przed czym futureblog wzbraniał się nie będzie), ale misja Endeavour może znacznie zmniejszyć kontrowersje wokół niego.

Naukowcy podejrzewają, że minimalna grawitacja może bardzo korzystnie wpływać na wzrost jatrofy. Kolby z nasionami jatrofą wypełniono również witaminami i substancjami odżywczymi. Celem badań jest zdobycie jak najwięcej informacji na temat struktury oraz możliwości wzrostu rośliny. Możliwe więc, że uprawa jatrofy w przestrzeni kosmicznej będzie dawała niesamowite owoce. Trudno sobie wyobrazić jednak, jak bardzo musiałoby być to spektakularne, by opłacało się wysyłać tam promy kosmiczne po plony. Pomysł zapewne pozostanie bardzo oryginalnym badaniem i poczeka na skolonizowanie kosmosu (w wersji optymistycznej – na masowe loty pasażerskie).

Jatrofa to nie pierwsze nasiona znane nam z innych zastosowań, a próbowane w celach “biopaliwowych”:

Kawa jako biopaliwo

źródło: Popsci, Wikipedia

Całkiem niedawno pisałem na łamach Futurebloga na temat  sztucznych wysp. Okazuje się, że architekci wizjonerzy poszli o krok dalej projektując w pełni samowystarczalne podmorskie wieżowce. Te futurystyczne budynki w swej naturze przypominać mają góry lodowe. Na powierzchni widoczny będzie tylko ich skrawek, który porastać ma bujny las, zaś wszystko co najciekawsze ukryte zostanie pod powierzchnią oceanu. Co ważne, każdy jeden tego typu budynek ma być w pełni samowystarczalny. Energii dostarczą odnawialne źródła takie jak słońce, wiatr i morskie fale, zaś pożywienie pochodzić będzie z morza, hodowli zwierząt, upraw tradycyjnych i upraw hydroponicznych (rośliny rozwijają się w nasyconej minerałami wodzie, zamiast w glebie ).

Na załączonych obrazkach widać też “macki” wyrastające z wieżowca. Odpowiadają one za utrzymanie budowli w pionie i poruszane siłą prądów morskich dostarczać energii. Niestety, projekt ten jest czysto koncepcyjny i nieprędko doczekamy się jego realizacji. Jednak fakt, że projekt zdobył wyróżnienie w konkursie czasopisma eVolo na najciekawszy projekt drapacza chmur (w tym wypadku raczej drapacza dna morskiego), zwrócił na niego uwagę świata i skłonił do dyskusji na temat zasiedlania mórz, które w końcu zajmują większą część globu, a są przestrzenią praktycznie nie wykorzystaną. A co ty czytelniku sądzisz na ten temat? Zapraszam do dyskusji.

źródło: inhabitat

P.S: Wspomniany już wcześniej artykuł o sztucznych wyspach:

klik!

Mówi się, że potrzeba jest matką wynalazków. Jeżeli tak to lenistwo jest z pewnością ich ojcem. Bo cóż innego sprawiło, że zapaleńcy z ekipy IdeaLaboratories, zmęczeni codziennym odgarnianiem śniegu, wpadli na pomysł skonstruowania Robopługu. A że chłopacy ci to prawdziwi zapaleńcy, to też efekt ich prac jest imponujący. Ciekaw jestem tylko kto odśnieżał podjazd, w czasie gdy oni siedzieli w garażu. Ale do rzeczy.

Sześciokołowy potwór, któremu żadne zaspy nie są straszne, wyposażony jest w 50 calowy pług, szerokością dopasowany do chodnika. Na wypadek nocnych akcji zainstalowano też oświetlenie diodowe, zaś najciekawszym elementem wyposażenia jest z pewnością kamerka, dając możliwość podglądu pracy robota i ewentualnie szpiegowania sąsiadów. Biorąc pod uwagę fakt, że Robopług sterowany jest zdalnie, pojawia się opcja odśnieżania bez wychodzenia z domu. Coś pięknego. Jednak, czy urządzenie to zdałoby egzamin w Polsce? Patrząc na stan naszych chodników, sądzę, że mogłoby być ciężko.

źródło:  gizmodo

Na stronie wwf poświęconej polskim szarym fokom możemy przeczytać:

Pozwól mi wrócić do domu. Kiedyś polskie plaże były domem dla fok szarych. Dziś trudno je tu spotkać. Przepędzane przez ludzi nie mogą do nas wrócić. Przez kilka następnych lat będziemy aktywnie działać, aby nie odeszły na zawsze.

Fok szarych, które rodzą się nad Wisłą, jest tak dużo, że są oddawane do zoo w całej Europie, a nawet do ogrodów w Japonii. Pracownicy warszawskiego zoo już szukają miejsca dla tych zwierząt w ogrodach amerykańskich. Dlaczego? Bo na ul. Ratuszowej 1/3 nie ma dla nich miejsca. Nasze stado, które pływa w jednym basenie, liczy już siedem osobników.

Tymczasem całkiem niedaleko jest dość spory zbiornik wodny, w którym foczka mogłaby śmiało sobie popływać. – Od lat staramy się, by wypuszczać nasze młode foki do Bałtyku. Pisaliśmy do Ministerstwa Środowiska o zgodę na wypuszczenie ich do morza. Nie dostaliśmy odpowiedzi. Rozmawiamy z fokarium na Helu, by z jego pomocą warszawskie foki trafiały do natury. Bez skutku. A przecież nawet WWF (ekologiczna organizacja walcząca o środowisko naturalne – przyp. red.) prowadzi ogromną akcję „Ratujmy foki szare” – mówi Maja Krakowiak, szefowa drapieżników w zoo.

Raczej wszyscy wiemy, że gdy nadchodzi okres rozliczania się i składania PITów przeróżne organizacje zachęcają nas do pomocy w postaci przekazania symbolicznego 1% podatku. Dla polskiej szarej foki ten 1% może okazać się bardzo znaczący. Dlatego zachęcam Was do zapoznania się z akcją wwf  “Przekaż 1% podatku”. O co chodzi? W telegraficznym skrócie – WWF i specjaliści ze Stacji Morskiej Instytutu Oceanografii Uniwersytetu Gdańskiego opracowali kilkuletni projekt, by pomóc fokom szarym wrócić na stałe na nasze wybrzeże. No a na realizacje projektu potrzebne są oczywiście fundusze.

W ramach ciekawostki, gdyby komuś z Was zdarzyło się przypadkiem spotkać szarą na plaży – kilka wskazówek W okolicach Łeby, w Słowińskim Parku Narodowym, latarni morskiej Czołpino umieszczono tablice wyjaśniające jak należy się zachować przy spotkaniu z szarą foką.

źródło: wwf, rp.pl

Inspiracja zaczerpnięta z japońskiego stylu restauracji Teppanyaki, gdzie gość sam przyrządza sobie potrawy z zaserwowanych przez kelnera surowych produktów, czyniąc to na blacie specjanlnego stołu.

Można tu indywidualnie dobrać stopień twardości warzyw, przygotowania steku oraz jego przyprawienia, jak również temperaturę wina.

A wszystko to na energooszczędnej, futurystycznej kuchni Green Cousine.

Wbudowane wskaźniki pokazują nam jak bardzo eko były nasze poczynania w kuchni. Możemy kontrolować zużyci energii oraz lepiej gospodarować odpadami. W jaki sposób to wszystko się odbywa? Na razie Philips nie odpowiada na to pytanie.

Green Cousine nie jest jeszcze dostępna na rynku.

źródło: yankodesign

Malediwy to mały wyspiarski kraj składający się z niemal 1200 wysepek, rozsianych po Oceanie Indyjskim. Z tego też powodu jest on szczególnie zagrożony w związku z podnoszeniem się poziomu mórz. Trudno to sobie wyobrazić, ale to państwo może kiedyś całkowicie zniknąć pod wodą. Mieszkańcy Malediwów oczywiście bronią się przed tym jak tylko mogą. Wdrożony został już program ograniczania emisji dwutlenku węgla, oraz program edukacyjny dla młodzieży, dotyczący ochrony środowiska. Ponadto mieszkańcy wysp zacięcie walczą z wodą, budując zapory, a władze, szykując się na najgorsze, skopują grunty na stałym lądzie, które mogłyby być w przyszłości zasiedlone przez uciekinierów z zalewanych terenów. Najgorsze jest jednak to, że ta heroiczna postawa niewiele może zmienić, gdyż bez skoordynowanych na skalę światowa działań nie da się powstrzymać efektu cieplarnianego – głównego sprawcy topnienia lodowców i podniesienia poziomu mórz. Z tego tez powodu, widząc nieskuteczność swych działań, władze Malediwów postanowiły zmienić taktykę i zainwestować w sztucznie tworzone mini wyspy.

Ich budowy podjęła się holenderska firma Dutch Docklands/Dutch Watervalle – 4 marca podpisano umowę w tej sprawie. Te niesamowite pływające miasta, budowane na kształt gwiazdy, składać się będą z tarasów pokrytych trawą, a na ich terenie znajdziemy udogodnienia takie jak baseny, centra konferencyjne i pola golfowe. Architektonicznie za to przedsięwzięcie odpowiada, również holenderska, firma Waterstudio.NL, która słynie z projektowania obiektów na wodzie. Więcej szczegółów niestety nie znamy, jednak biorąc pod uwagę doświadczenia firm z kraju tulipanów w walce z morzem, możemy być pewni, że firmy te wszelkie prace wykonają bez zbędnego ingerowania w podmorską florę i faunę.

źródło: inhabitat

All seasons tent tower to namiot – wieża na każdą porę roku. Nazwa dość dobrze odzwierciedla zalety tej budowli. Tak właściwie, jest to kompleks dwóch cylindrycznych budynków połączonych wspólną podstawą. Są one pokryte zieloną powłoką, co ma przywodzić na myśl skojarzenia z namiotem. W zamyśle ma być to centrum biznesowe połączone z hotelem, jednak Słoweńcy znacznie poszerzyli jego możliwości.

Wieża wyższa ma zawierać pomieszczenia właściwe centrum biznesowemu, ale nie tylko. Oprócz mogą się tam znaleźć pokoje hotelowe, mieszkalne, sklepy, basen, spa, centrum rekreacji, bary oraz kluby. Przeznaczenie drugiej wieży to także mieszkania, ale ponadto centrum wystawowe i garaże.

Wspomniana odporność na wstrząsy to główny atut słoweńskiego projektu. “Namiot” jest zdolny do wytrzymania obciążeń i innych niszczycielskich skutków trzęsień. Ma on wzmocnione rdzenie i kolumny, a grubość zewnętrznych ścian dochodzi do 1,6 metra. Autorzy projektu zapowiadają jednak, że wysokość budowli wyeliminuje “efekt cięzkości” wież.

Dlaczego więc 4 pory roku? Wynika to z opisywanej już specjalnej powłoki. Ma być ona pokryta zielenią i w ten sposób odróżnimy zielone lato, od burej jesieni czy śnieżnobiałej zimy. Powłoka będzie miała też inne zalety – między innymi pochłanianie promieni słonecznych, co przy ormiańskich upałach jest niebywałym plusem. Chłodzenie zapewni także specjalistyczny system rur, wbudowanych w ściany budynku. On także ogrzeje przebywających tam ludzi w czasie chłodniejszych dni.

Dodatkami, których nie sposób pominąć są także ciekawe rozwiązania wentylacyjne i instalacja ogniw fotowoltaicznych w celu pobierania energii słonecznej i wykorzystywania jej w eksploatacji. Jeśli Erywań przyjmie projekt OFIS do realizacji, zdecydowanie wzbogaci swój krajobraz. Nam pozostanie zazdrościć miastu, z którego rozgłośni radiowej, tak często żartowaliśmy czy żartujemy…

Inną futurystyczną wizją podzielili się z nami ostatnio Amerykanie. Do zobaczenia poniżej:

Miapolis

źródło: Designboom